महिला सुरक्षेवरून राजकारण तापले; अधिवेशनात सत्ताधाऱ्यांमध्येच कलगीतुरा
मुंबई: राज्यात सध्या उघडकीस आलेल्या कथित ‘भोंदू बाबा’ खरात प्रकरणामुळे महिला सुरक्षेचा मुद्दा पुन्हा ऐरणीवर आला असून, त्यावरून राजकीय वातावरणही चांगलेच तापले आहे. “लाडकी बहिण” योजनेच्या गाजावाज्यात महिलांच्या प्रत्यक्ष सुरक्षिततेबाबत सरकार काय उपाययोजना करणार, असा सवाल उपस्थित होत आहे.
अधिवेशनाच्या पार्श्वभूमीवर सत्ताधारी आघाडीतही तणाव वाढल्याचे दिसून येत आहे. देवेंद्र फडणवीस आणि एकनाथ शिंदे यांच्यातील राजकीय चकमकी, निधी वाटपावरून सुरू असलेले आरोप-प्रत्यारोप आणि त्याचवेळी खरात प्रकरणाची एंट्री यामुळे वातावरण अधिकच ढवळून निघाले आहे.
दरम्यान, महिला आयोगाच्या भूमिकेवरही प्रश्नचिन्ह निर्माण झाले असून, अध्यक्ष रूपाली चाकणकर यांच्यावर टीकेची झोड उठली आहे.
महिला सुरक्षेचा मुद्दा की राजकीय खेळी?
खरात प्रकरणावरून समाजमाध्यमांवर विविध दावे-प्रतिदावे होत असताना, या घटनेला जातीय रंग देण्याचा प्रयत्न होत असल्याचेही समोर येत आहे. मात्र, या प्रकरणाचा कोणत्याही जातीय षड्यंत्राशी थेट संबंध असल्याचे ठोस पुरावे अद्याप समोर आलेले नाहीत.
तज्ज्ञांच्या मते, अशा घटनांमुळे समाजातील वंचित घटकांचा विश्वास ढासळण्याची भीती आहे. महिलांवरील अत्याचार हे केवळ गुन्हेगारी प्रकरण नसून सामाजिक मानसिकतेचेही द्योतक असल्याचे मत व्यक्त होत आहे.“
तुही यत्ता कंची?” — समाज आणि सत्तेला आरसा
प्रसिद्ध कवी नामदेव ढसाळ यांच्या “तुही यत्ता कंची?” या प्रश्नाची आठवण या पार्श्वभूमीवर पुन्हा एकदा होत आहे.
शिक्षण, सत्ता आणि धर्म यांच्या नावाखाली समाजात वाढणारा विद्वेष, महिलांचे शोषण आणि ढोंगीपण यावर हा प्रश्न थेट बोट ठेवतो.
इतिहास वादात; साहित्यिक जबाबदारी चर्चेत
याचदरम्यान, छत्रपती संभाजी महाराज यांच्या अंत्यसंस्कारासंदर्भातील ऐतिहासिक वादही पुन्हा चर्चेत आला आहे. लेखक विश्वास पाटील यांनी आपल्या ‘संभाजी’ कादंबरीतील काही भाग काल्पनिक असल्याची कबुली चौकशीदरम्यान दिल्याने नवीन वादाला तोंड फुटले आहे.
इतिहासावर आधारित साहित्य लिहिताना सामाजिक जबाबदारी आणि संवेदनशीलता जपली पाहिजे, अशी मागणी विविध स्तरांतून होत आहे.
मुख्य प्रश्न कायम
राज्यातील वाढते महिला अत्याचार, त्यावरून होणारे राजकारण आणि समाजातील वाढती दरी यामुळे एकच प्रश्न पुन्हा समोर येतो—
सरकार आणि समाज — तुही यत्ता कंची
महिलांना सुरक्षित, सन्मान्य जीवन देण्यासाठी केवळ योजना नव्हे, तर ठोस कृतीची गरज असल्याची भावना सर्वसामान्यांतून व्यक्त होत आहे.
